به دوست داشتَنت مشغولم . . .

همانند سربازی که سالهاست ؛

در مقری متروکه ،

بی خبر از اتمام جنگ ، نگهبانی می دهد !

روزهاى ابرى گلهاى آفتاب گردان بلاتكلیفند ،

مثل همه ى روزهاى عمر من …

"اگر نامهربان بودیم رفتیم" ، وگر هم مهربان بودیم رفتیم از این دنیای بی مقدار فانی ، چه مثل این ،چه آن بودیم رفتیم اگر خندان و دست افشان،

ثانیه ها می گذرد!

و من نشسته روی نیمکت دلتنگی ،

رفتن تو را به نظاره نشسته ام !

و ناامید از بازگشت دوباره تو،

دل خوش کرده ام به خاطرات تلخ و شیرین گذشته ...

صبح یا عصر

زیاد فرقی نمیکند

دلتنگی جمعه

از جایی شروع میشود

که دهانت پر از حرف است برای گفتن

اما کسی را نداری برای شنیدن...

منو حالا نوازش کن ، که این فرصت نره از دست شاید این آخرین باره ، که این احساس زیبا هست منو حالا نوازش کن ، همین حالا که تب کردم اگه لمسم کنی شاید ، به دنیای تو برگردم هنوزم میشه عاشق بود ، تو باشی کار

دلتنگی … دلتنگی …

همانند سربازی که تازه از جنگ بازگشته

محتاج نوازش دست هایت هستم

باور کن که

دلتنگی مرگ تدریجی ست !!!

بی هوا زنگ بزن

بگو دلتنگی بگو

میخواهی ببینی مرا

بگذار یکبار هم که شده

جمله ی

دل به دل راه دارد را

با تمام وجود احساس کنم !

اگــــــــر مـــے بــیــنــــے هــنـــــــوز تــنــهــــــام …

بـــــــﮧ خــــــاطـــــــــر عــشـــــق تــــــو نــیــســـت !!

مــن فــقـــــــط مـــــے تــــــرســـــــم ؛

مــــے تـــــــرســـــــم هـــمـــــــﮧ مــثـــــل تــــــو بـــــاشــــــنـد . . . !